Γιατί δεν ξυπνάμε επιτέλους?

Ο καθένας στον τομέα του βέβαια! Θα γκρινιάξω βέβαια για θέματα που αφορούν το επάγγελμά μου!
Κ το αποψινό μας θέμα είναι οι τηλεοπτικοί ψυχολόγοι...μάλλον οι γεμάτοι εμπειρίες χρωματιστών πάνελ εκτυφλωτικού φωτισμού και τόνων μεηκ απ, κομπογιανιτες ψυχολόγοι! Αλλά ας τα πάρουμε με τη σειρά τα πράγματα!
Χρόνια τώρα σε διάφορες εκπομπές παρακολουθούμε (όσοι από μας αντέχουν) την καημένη/ο τηλεθεάτρια/η να τηλεφωνεί και την εκάστοτε ειδικό να ακούει με δήθεν προσοχή και να περιμένει το απαραίτητο break για διαφημίσεις (πως θα βγάλουμε το ψωμί μας?) για να απαντήσει στο πρόβλημα που άκουσε με προσοχή!
Και μετά φωνές κραυγές και είρωνίες (οτι χρειάζεται ακριβώς δλδ ένας άνθρωπος με πρόβλημα). Το καλύτερο βέβαια είναι οτι τα τηλεφωνήματα είναι στημένα ΠΑΝΤΑ και ας τολμήσει κάποιος να πει το αντίθετο! Αλλά ας μιλήσουμε για μία μία ειδικό ξεχωριστά! Η αλήθεια είναι οτι αντέχω μόνο λίγο να παρακολουθώ τις εν λόγω εκπομπές και δεν έχω άποψη πχ για την δήθεν ψυχολόγο που βγαίνει στην εκπομπή της Ράνιας...Δεν θα ασχολήθω με την κα Τενια που έχει αποδείξει περίτρανα την ασχετοσύνη της! Αλλά εξίσταμαι και βγαίνω από τα ρούχα μου με τους ειδικούς τύπου κα κοκκινομάλλα παιδοψυχολό από το χαμόγελο του παιδιού που ως καλεσμενη στην υψηλού επιπέδου εκπομπή "αξίζει να κλείσεις την tv" ακούει με μεγάλη στεναχώρια και δήθεν συμπόνια και οι παρεμβάσεις της είναι του τύπου "Τατιάνα έδω βλέπουμε ένα ακόμα αποτέλεσμα οικογενειακής βίας κτλ κτλ". Και έπειτα οι ψυχολόγες σούπερ μόντελ τύπου Σάντυ! Βοήθειααα! Μέγάλη πρόσπάθεια από την ίδια και από άλλα τηλεοπτικά μυαλά να μην ξεφτιλιστεί το επάγγελμα του ψυχολόγου και να μην φανούμε σαν αυτούς που κοροιδεύουμε Σάντυ μου... Ας κρατήσουμε το επίπεδο και ας υοθετήσουμε ένα πολύ πολύ αυστηρό και κρύο προφίλ ειδικού χωρίς παραπανίσια λόγια...Ας σαμποτάρουμε ακόμα μία φορά αυτή την επιστήμη! Ας την κάνουμε ακόμα πιο απρόσιτη!
Αλλά το θέμα πάει ακόμα ποιο βαθιά... Σε μια σχετικά πρόσφατη κουβέντα που είχα με την κα Φατούρου (οι σχετικοί την γνωρίζουν) διαφήμιζε με χαρά το μεταπτυχιακό πρόγραμμα που είναι υπεύθυνη η ίδια το "Ψυχολογία και μέσα μαζικής ενημέρωσης" (στο οποίο να διευκρινίνω πως δεν ασχολούνται με τις τηλεοπτικές ψυχολόγες) πάνω στην κουβέντα την ρωτώ με τι ασχολούνται και η μοναδική της απάντηση ήταν "με το πόσο επηρεάζει η τηλεόραση την ψυχολογία μας". Ένιωσα τελείως ηλίθια...μάλλον έγω είμαι από άλλο πλανήτη.. Πόσες έρευνες (που χρηματοδοτούνται όχι αστεία) χρειάζονται για να καταλάβουμε πως το χαζοκούτι μας επηρεάζει??? Ρώτησα την κα Φατούρου αν παρουσιάζουν λύσεις και αν έχουν συνεργασία με το αρμόδιο υπουργείο ή τα κανάλια, και μου απάντησε "όχι". Ετοιμάζουν λοιπόν ειδικούς που γνωρίζουν ακριβώς τι επηρεάζει και πως επηρεάζεται ο μέσος έλληνας από την τηλεόραση.. Εγώ αν είχα κανάλι θα προσλάμβανα κάποιους τέτοιους με σκοπό την αποβλακωση περισσοτέρων και φυσικά με στόχο τα νούμερα!!!
Μάλλον έγραψα πολλά!
Θα επανέλθω με το θέμα γιατί υπάρχουν πολλά ακόμα...

Με πιανει κρισηη!

Κριση με πιανει κριση!! Αλλα κριση πανικου η κριση θυμου! ( να ζητησω συγνωμη που γραφω χωρις τονους ,αλλα γραφω απο το iphone μου που δεν εχει, λογω αιωνιας επισκευης του πισιου, το Γιωργο μου μεσα) Τι ελεγα; Α, ναι!! Για την κριση θυμου που με πιανει οταν πιανω στα πρασσα ανθρωπους διπροσωπους να αποκαλυπτωνται. Τι εννοω;! Πχ. Θα φανταζοσασταν ποτε ενα δημοσιο προσωπο υπερμαχο του δικαιου του εργαζομενου κτλ να μην μπορει να συγκρατει τα νευρα του κ να βριζει κ καμια φορα να χειροδικει στους υπαλληλους του;; Ουτε εγω το φανταζομουν και εγινε! Μη με ρωτησετε τι κ πως! Ετσι οπως φανταζεστε πως η ραπτη δεν μαζεψε τους ψηφους με το σπαθι της αλλα με ενα αλλο οπλο! Διευκρινηση « οχι σε αυτη την εκλογικη αναμετρηση αλλα σε προηγουμενες που δεν ηταν ακομα γνωστη , τοτε που εδραιωνε τη φημη της»

Το χειροτερο βεβαια δεν ηταν που ( για ολα φταιν οι εβραιοι)- παραιτηθηκε ο Ζαγορακης, αλλα το οτι παω η αμοιρη να δω ταινια σε σκατο μεγαλους κινηματογραφους σαββατο απογευμα και πετυχαινω κυριο( σκατα στα μουτρα του) οικογενιαρχη να φορα μπλουζα ακροδεξιας ρατσιστικης οργανωσης! Ημαρτον ρε παιδια! Ξυπνηστε λιγο! Κλειστε την τηλεοραση ! Κ το ραδιοφωνο κ αυτο τελευταια ολο βλακειες ειναι!

Αυτα τα ολιγα

καιρός ήτανε! (να γράψω κάτι)

Και μετά τον χθεσινοβραδυνό κεραυνό στον ξάστερο ουρανό της Θεσσαλονίκης...ρωτάς ποιόν???? μήπως είσαι απο την Αθήνα και δεν τον άκουσες τον κεραυνό? το είπαν και στα news! Παραιτήθηκε που λες ο Θοδωρής Ζαγοράκης από την ηγεσία του Π.Α.Ο.Κ.
Χαμός στα ραδιόφωνα τύπου-αθλητικά! Μπαίνω λοιπόν σε ένα ταξί να γυρίσω από το κέντρο στην πυλαία,δηλάδη περίπου 10-15 λεπτά διαδρομή, και φυσικά ο κύριος ταξιτζής άκουγε κλαμμένες παοκτζήδες να γκρινιάζουν γιατί αποχώρησε ο ηγέτης!!! Χτυπά λοιπόν το κινητό μου και είναι η καλύτερή μου φίλη και μου ανακοινώνει πως παραιτήθηκε από την δουλεία της. Επειδή είμαι γενικότερα ευγενικό παιδί της λέω "παραιτήθηκες? και συ? και ο Ζαγοράκης!!" και κλείνουμε το κινητο στα γρήγορα γιατί δεν είναι πρέπον να μιλάς στο ταξί (ο 'ανθρωπος' δουλεύει).
Αδραξε την ευκαιρία λοιπόν ο εργαζόμενος και ξεκινήσε(-αμέ) να συζητάμε για την αποχώρηση Ζαγοράκη!Η κουβέντα ξεκίνησε στην Ν.Εγνατία μετά το Θεαγένιο και μόλις φτάσαμε στην Παπάφη στο Ζάπινγκ (2 με 3 λεπτά απόσταση) είχε καταλήξει πως για όλα φταίνε οι Εβραίοι!!!!!!!!! (σουρεάλ) Μη ρωτάτε πως έφτασε εκεί! Αλλά η σύνδεση έγινε γρήγορα με την σειρά Ζαγοράκης - πολιτικά συμφέροντα - παραίτηση - πολιτικά συμφέροντα - πολιτικοί - βιομήχανοι - εβραίοι - λένιν - εβραίοι - εβραίοι - εβραίοι!!!

Αντιδράσεις..

Σχετικά πρόσφατα πήρα feedback από έναν φίλο για αυτό το blogακι...Έδωσα ιδιαίτερη προσοχή στα λόγια του! Μου είπε λοιπόν να γράφω ποιο αυθεντικά, μέσα από την καρδιά μου...και αναρωτήθηκα αν όλα αυτά που έχω γράψει φαίνονται , δήθεν.
Στην πραγματικότητα είναι όλα απολύτως είλικρινη, αλλά είναι λόγια που δεν τα λες σε μια συζήτηση με τους φίλους σου ή σε ένα καφέ με παλιούς γνωστούς. Κάποια από αυτά μπλεγμένα με λίγη θεωρία , κάποια άλλα μόνο μέσα από την καθημερινότητά μου. Πάντως περιμένω με μεγάλο ενδιαφέρον σχόλια και αντιδράσεις και εδώ..

http://www.youtube.com/watch?v=O6txOvK-mAk

δεν μπορούμε να επικοινωνήσουμε?

τελικά αυτό είναι το δύσκολο κομμάτι στη ζωή... Η επικοινωνία..Και το πρόβλημα το εντοπίζω στο κομμάτι του "ακούω". Κυρίως γιατί δεν ακούμε πραγματικά αλλά ακούμε με φίλτρα με σκέψεις, ψάχνουμε να βρόυμε κρυμμένα νοήματα ή κάνουμε το συνειρμό "ξέρω γιατί το λές αυτό..γιατί τότε..."
Τώρα θα μου πείτε πως "εσείς οι ψυχολόγοι τα λέτε αυτά". Δεν είναι καθόλου έτσι. Γνωρίζω αρκετούς ψυχολόγους που προσπαθούν να μην το κάνουν αυτό , οι περισσότεροι το καταφέρνουν.
Μόνο αν αναλογιστούμε το ότι προσπαθώντας να βγάλουμε ή να ψάξουμε νοήματα πίσω από μια απλή φράση και είναι πολύ πολύ κουραστικό και επίπονο και μας οδηγεί σε παρεξηγήσεις. Και τελικά δεν μπορούμε να επικοινωνήσουμε!

Οι πιεστικές απαιτήσεις της ύπαρξης

Ο θάνατος

Μέσα στους αιώνες, μέσα από θρησκείες και φιλοσοφίες , προσπαθήσαμε να λύσουμε αυτό το αιώνιο μυστήριο του θανάτου. Τι είναι ο θάνατος. Η απάντηση ήταν πάντα απλή , αλλά όχι αρκετή , και γι αυτό επινοήσαμε κάθε λογής θρησκεία. Σε αυτό συνηγόρησε πρώτον η ικανότητα του ανθρώπου να αντιλαμβάνεται την έννοια του μέλλοντος και δεύτερον η μοναδικότητα και η ατομικότητα του καθενός μας, που απέναντι στη συνειδητοποίηση του θανάτου , μας πιάνει μια λαχτάρα για αθανασία. Η απάντηση λοιπόν στο τι γίνεται μετά το θάνατο ή τι είναι ο θάνατος είναι απλή και λύθηκε σχετικά σύντομα στην πορεία του ανθρώπου. Το σώμα μας αποσυντίθεται και η ψυχή μας πεθαίνει μαζί του(ή θρησκευτική έννοια της ψυχής δεν υπήρξε ποτέ).

Πώς λοιπόν μπορεί να μας βοηθήσει να ζήσουμε καλύτερα η συνειδητοποίηση του ίδιου μας του θανάτου; Η συνειδητοποίηση λοιπόν, πως όλα κάποια στιγμή θα τελειώσουν , λειτουργεί με έναν μαγικό τρόπο, αφυπνιστικά, κάνοντάς μας να καταλάβουμε ότι η ζωή μας δεν είναι αυτό που περιμένουμε να έρθει , αλλά αυτό που ζούμε αυτή τη στιγμή. Η συνειδητοποίηση πως η ζωή μας ανήκει και αποφασίζουμε να τη ζήσουμε με τον τρόπο που θέλουμε, γίνεται μια ισχυρή παρηγοριά απέναντι στο φόβο για τον θάνατο.

Η μοναξιά

Το «γεννιόμαστε μόνοι και πεθαίνουμε μόνοι» μας είναι γνωστό. Αν κοιτάξουμε λίγο πιο βαθιά σε αυτήν την απλή ρήση, θα μπορέσουμε να καταλάβουμε την βαθύτερη έννοια της μοναξιάς. Η μοναδικότητα και η ατομικότητά μας καθιστά εύκολη την κατανόηση της προσωπικής μας ύπαρξης και της θέσης μας στον κόσμο (συγκεκριμένος χρόνος , συγκεκριμένη κοινωνία). Η συνειδητοποίηση της μοναξιάς και της απουσίας νοήματος στη ζωή, μας οδηγεί , για να μην χρησιμοποιήσω τον όρο «μας αναγκάζει», να ανακαλύψουμε τους δικούς μας τρόπους που θα μας βοηθήσουν να ανταπεξέλθουμε.

Ο Yalom υποστηρίζει πως το φαινόμενο της υπαρξιακής μοναξιάς βιώνεται πιο έντονα από ασθενείς που έρχονται αντιμέτωποι με το θάνατο, γιατί τότε ακριβώς αντιλαμβάνεται κανείς πραγματικά ότι έχει γεννηθεί μόνος στον κόσμο και πρέπει να φύγει μόνος, ο θάνατος πάντα παραμένει η πιο μοναχική από τις ανθρώπινες εμπειρίες.

Η μοναξιά είναι πραγματικότητα της ανθρώπινης ζωής και είναι το τίμημα της άτομο-κεντρικής ελευθερίας.

Η ανάγκη νοήματος

«Ο άνθρωπος είναι ένα ον σε αναζήτηση κάποιου νοήματος»

Πόσες φορές έχουμε ακούσει το ερώτημα «ποιο είναι το νόημα της ζωής?». Τίτλοι και θέματα σε περιοδικά σε εκπομπές σε συζητήσεις μεταξύ φίλων. Ποιο είναι τελικά το νόημα της ζωής , δεν το έχουμε μάθει. Το σίγουρο είναι αυτή η ανάγκη να το ανακαλύψουμε. Από μία προσωπική σκοπιά μπορώ να πω , πως το νόημα είναι κάτι τόσο προσωπικό και μπορεί να προσαρμόζεται και να εναρμονίζεται ανάλογα με τις καταστάσεις στη ζωή του καθενός μας . Ο Γιουνκ αναφέρει πως ένα μεγάλο ποσοστό των ασθενών έρχονται στην θεραπεία προς αναζήτηση αυτού του ιδιαίτερου νοήματος για τη ζωή. Ο Yalom υποστηρίζει πως σε αντίθεση με τις άλλες τρεις έσχατες έγνοιες, η αναζήτηση του νοήματος προσεγγίζεται καλύτερα με πλάγιο τρόπο μέσα στη θεραπεία. Ένα είναι σίγουρο πως είναι πραγματική η ανάγκη όλων των ανθρώπων να δώσουν ένα νόημα στην ύπαρξή τους.

Ο Viktor Frankl στη θεωρία του υποστήριξε πως βασικό συστατικό της ύπαρξης είναι ένα «πνευματικό» νόημα για τη ζωή και η αναζήτηση αυτού του νοήματος. Μετά από την φρικτή εμπειρία που είχε ο ίδιος και η οικογένεια του σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και τον θάνατο του πατέρα, της μητέρας , του αδερφού και της γυναίκας του , μέσα εκεί, ο ίδιος παρατήρησε ότι οι φυλακισμένοι που ήταν ικανοί να επιβιώσουν ψυχολογικά και να αντισταθούν, ήταν αυτοί που μπορούσαν να βρουν κάποιο νόημα, να νοηματοδοτήσουν δηλαδή την ζωή τους και την κατάσταση αυτή. Ο Frankl υποστήριζε πως αναλαμβάνοντας την ευθύνη της ζωής μας και αναζητώντας κάποιο νόημα , επιτυγχάνουμε την αίσθηση ελέγχου της ζωής και σε επέκταση να πολεμήσουμε το άγχος θανάτου.

Η ελευθερία

Σύμφωνα με τον Σαρτρ είμαστε οι δημιουργοί του εαυτού μας. Μέσα από τις επιλογές μας, μέσα από τα λάθη μας αλλά και τις επιτυχίες μας, καταλαβαίνουμε την μεγάλη ευθύνη αυτών των επιλογών μας. Αυτή είναι λοιπόν η ελευθερία της ύπαρξης. Μία έννοια εξίσου καλή και ενίοτε δυσβάσταχτη λόγω των ευθυνών που δεν μπορούμε να αποφύγουμε. Όπως συμπληρώνει ο Σαρτρ «είμαστε καταδικασμένοι στην ελευθερία». Ο Kant υποστήριζε πως έχουμε ευθύνη να δώσουμε νόημα στον εσωτερικό αλλά και στον εξωτερικό μας κόσμο και ότι παίζουμε τον κεντρικό ρόλο του κατασκευαστή της ζωής μας. Αυτό συνδέει την ελευθερία με την ανάγκη νοηματοδότησης της ύπαρξης.

Τέλος..

Όλοι γεννιόμαστε , περνούμε από τις φάσεις τις ανάπτυξης, και στο τέλος πεθαίνουμε. Στην πορεία της ζωής μας, οι σκέψεις μας, το νόημα που δίνουμε στις καταστάσεις , οι προσδοκίες μας , οι επιλογές μας είναι αυτά που καθορίζουν τη μοναδική μας ύπαρξη. Πάντα όμως στο πλαίσιο του «δεδομένου μας κόσμου». Η ουσία είναι ότι δεν υπάρχει αλήθεια ή πραγματικότητα για ένα ζωντανό πλάσμα, εκτός από εκείνη που συμμετέχει , τη συνειδητοποιεί ή έχει κάποια σχέση μαζί της (Rollo May – existential psychology), και αυτό είναι που αναδεικνύει αυτή τη «μαγική» ατομικότητα μας.