My (+, - )30year old friends

Τι πάθαμε;
Πού πήγε η χαρά, η αισιοδοξία, το κέφι μας; Και γιατί εδώ γύρω στα 30 η ζωή φαίνεται πιο δύσκολη από κάθε άλλη ηλικία ως τώρα;

Ήταν τα χρόνια των σπουδών που για όλους μας, είχαμε δεν είχαμε χρήματα ήταν ανέμελα; Τα χρόνια που ακολούθησαν με, άλλες σπουδές για κάποιους, την αρχή της επαγγελματικής σταδιοδρομίας για κάποιους άλλους, αυτά τα χρόνια που έδειχναν πως το μέλλον έμοιαζε ευοίωνο;

Και τώρα στα +,- 30 αντιμετωπίζουμε όλα αυτά τα σοβαρά θέματα των ενηλίκων, εφορίες, κατασχέσεις, δουλειές που έπεσαν έξω, διαζύγια, προβλήματα στις διαπροσωπικές σχέσεις και όλα αυτά μαζί με την κοινωνική αβεβαιότητα που από τη μια μας προκαλεί να κάνουμε κάτι, αλλά δεν έχουμε κανένα μα κανένα εφόδιο... Η παιδική, η εφηβική και μετεφηβική ηλικία μας πέρασε ήρεμα, μια φορά φωνάξαμε μόνο “κάτσε καλά Γεράσιμε”...

Άραγε ποια είναι τα εφόδια μας να αντιμετωπίσουμε όλα τα προσωπικά εμπόδια στο δρόμο μας; Πώς να κάνει άνοιγμα για καινούργια δουλεία ο ήδη κατεστραμένος μια φορά 29ρης; Πώς να βρει την αυτοπεποιθησή του μετά από ένα οδυνηρό διαζύγιο, για να ξαναφλερτάρει και για να ξαναπιστέψει στις σχέσεις;

Σκεφτόμουν πως μέχρι πέρυσι έβλεπα το φθινόπωρο τα φύλλα να πέφτουν, εδώ πιο πέρα σε ένα δρόμο της Πυλαίας, και ένοιωθα μια γλυκιά ευτυχία. Φέτος τα είδα τα φύλλα να πέφτουν, αλλά τίποτα...

Χάνεται η χαρά που μας προκαλούν τα μικρά πράγματα μέσα στην γενικότερη ασχήμια; Και άντε πες πως χάνεται! Χάνονται και οι προσδοκίες και οι στόχοι μας; Σταματήσαμε να λαχταράμε;

Δεν ξέρω τι μπορούμε να κάνουμε σε πρακτικό επίπεδο. Είμαι σίγουρη όμως πως είναι καλό για όλους μας μέσα σε αυτές τις συνθήκες να ακούσουμε το μικρό παιδί μέσα μας, να το αφήσουμε να ζητήσει, να λαχταρίσει κάτι, να κλάψει, να γελάσει δυνατά, να παίξει, να κρυφτεί όταν το χρειάζεται!

Ίσως τότε σταματήσουν να ασπρίζουν ή να πέφτουν τα μαλλιά μας!

Φαντάσου απλά...

Φαντάσου ένα κόσμο όπου οι άνθρωποι αγαπούν πραγματικά τον εαυτό τους. Τον προστατεύουν, τον ποθούν, τον νταντεύουν, τον αποδέχονται πραγματικά!Βλέπουν τους φόβους τους κατάματα τους αναγνωρίζουν και τους αποδέχονται. Αναγνωρίζουν τις ανάγκες τους και τις επιθυμίες τους. Δεν βασανίζονται με διάφορες ανασφάλειες γιατί ακόμα και αν έχουν κάποιες, τις ξέρουν, τις βλέπουν, τις ζουν, δεν τις φοβούνται και σίγουρα δεν ταλαιπωρούν τους άλλους με αυτές. Φαντάσου ένα κόσμο διαφορετικό, ανθρώπους να βασίζονται στον μοναδικό άνθρωπο που έχουν, τον εαυτό τους. Τι συνέπειες θα μπορούσε να έχει;

Αφού λοιπόν θα γνωρίζαμε πως να αγαπάμε πραγματικά, να προστατεύουμε, να νταντεύουμε, να αποδεχόμαστε πραγματικά τον εαυτό μας, να αναγνωρίζουμε τις ανάγκες, τις επιθυμίες, τις ανασφάλειες και τους φόβους μας, θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε αυτή τη "γνώση" προς σε άλλους ανθρώπους.
Οι σχέσεις θα ήταν λειτουργικές και ποιοτικές και θα διαρκούσαν.

Φαντάσου απλά ένα κόσμο που να γνωρίζουμε να αγαπάμε και να αποδεχόμαστε πραγματικά τον εαυτό μας...Θα ήμασταν γεμάτοι..

σχόλια στο άρθρο του κ. Τσίμα στα ΝΕΑ του Σαββάτου

Επαναδημοσιεύω αποσπάσματα του άρθρου του κ. Τσίμα και παραθέτω τον σχολιασμό που έκανα στην ιστοσελίδα των Νέων και την απάντηση που δέχτηκα...

"Ξημερώνει η επέτειος της δολοφονίας του Αλέξη Γρηγορόπουλου και τη χώρα ζώνει ο φόβος. Όχι η θλίψη για το χαμένο παιδί.....

Τίποτε από αυτά δεν συζητεί η πόλις. Μόνο φοβάται. Φοβάται μήπως ξαναζήσει μέρες και νύχτες επιδρομών, λεηλασιών και αίματος. Φοβάται μήπως η βία κάνει ξανά κατάληψη στους δρόμους. Κι αυτός ο φόβος με τον οποίο περιμένει η χώρα το μνημόσυνο ενός εφήβου είναι ήδη μία ήττα......

Ήταν εξέγερση μιας νέας γενιάς απέναντι στον κόσμο που ετοιμάζεται να την προϋπαντήσει ή ο τελευταίος σπασμός της ξινισμένης «κουλτούρας της μεταπολίτευσης»; Ήταν μια εξέγερση αληθινή ή απλώς μια μαζική αταξία των παιδιών της μεσαίας τάξης, που τους χάιδεψε τα αυτιά και τους κολάκευσε την εφηβική τάση ανυπακοής μια «ανεύθυνη Αριστερά»; Κι αν ήταν, πράγματι, εξέγερση που τροφοδότησαν τα προβλήματα της νεολαίας, γιατί η εξέγερση συνετελέσθη μόνο στην Ελλάδα, δεν έχουν αλλού ανάλογα προβλήματα; Και της Αριστεράς το σφάλμα ποιο ακριβώς ήταν; Ότι φλέρταρε με τους βίαιους νέους κι έτσι τρόμαξε τους νοικοκυραίους που φλέρταραν δημοσκοπικώς μαζί της, ότι δεν κούνησε κι αυτή αυστηρά το δάχτυλο στα άτακτα παιδιά να τα φρονιμέψει; Ή ότι όταν βρέθηκε μπροστά στην πρόκληση της ηγεμονίας, του μετασχηματισμού δηλαδή ενός αυθόρμητου ξεσπάσματος σε έλλογο, πολιτικό κίνημα ανακάλυψε ότι δεν είχε και πολλά να πει και πως ο αμήχανος και ασθενικός λόγος της ηττήθηκε από την άναρθρη κραυγή του βίαιου, φανατισμένου μίσους; Από όλα τα ερωτήματα ξεχωρίζω ένα που ετέθη από τον καθηγητή Στ. Καλύβα. Αν ο περυσινός Δεκέμβριος ήταν μια εξέγερση που εξηγείται από τα οικονομικά, ψυχολογικά ή ηθικά αδιέξοδα που βιώνει η νεολαία (η νεολαία ολόκληρη, γενικώς και αδιακρίτως;) γιατί δεν σημειώθηκαν αντίστοιχες εξεγέρσεις σε χώρες που έχουν συγκρίσιμα με της Ελλάδας προβλήματα; Και γιατί η μόνη χώρα που έζησε κάτι ανάλογο είναι η Γαλλία, όπου όμως στην εξέγερση μετείχαν μετανάστες δεύτερης γενιάς και όχι τέκνα της ιθαγενούς μεσαίας τάξης;

Ενδιαφέρον ερώτημα, το οποίο επιδέχεται πολλές εκδοχές απαντήσεων. Μία θα μπορούσε να είναι ότι σε καμία άλλη ίσως χώρα από αυτές που έχουν ανάλογα προβλήματα δεν είναι τόσο απομειωμένη η εμπιστοσύνη προς τους θεσμούς μέσω των οποίων οι κοινωνίες διαπραγματεύονται τα προβλήματά τους και τις αντιθέσεις τους και η εμπιστοσύνη προς τους κοινούς κανόνες και τη δίκαιη και αποτελεσματική εφαρμογή τους.

Αν η απάντηση- υπόθεση είναι σωστή, ξέρουμε τουλάχιστον από πού πρέπει να αρχίσουμε.

Η πόλη μόνο φοβάται. Φοβάται μήπως ξαναζήσει μέρες και νύχτες επιδρομών, λεηλασιών και αίματος. Φοβάται μήπως η βία κάνει ξανά κατάληψη στους δρόμους. Κι αυτός ο φόβος με τον οποίο περιμένει η χώρα το μνημόσυνο ενός εφήβου είναι ήδη μια ήττα "

το πρώτο μου σχόλιο ήταν ...
"κανεις δεν φοβαται! ξέρετε κ Τσίμα και υπόλοιποι κύριοι που χρησιμοποιείτε την λέξη φόβος... φόβος σημαίνει η αίσθηση αγωνίας που συνδεεται με συγκεκριμένο και πραγματικό κίνδυνο. Στην ελληνική γλώσσα το χρησιμοποιούμε και μεταφορικά δλδ ότι "φοβάμαι πως θα συμβεί κάτι.." να μην εξηγώ παραπάνω... υποτιμάτε τη νοημοσύνη μας λοιπόν όταν ρωτάτε στις δημοσκοπήσεις "φοβάστε οτι θα γίνουν τα ίδια.." και αν το ποσοστό είναι μεγάλο κ Τσίμα δεν σημαίνει πως ο κόσμος φοβάται.. αλλά πως νομίζει πως θα γίνουν τα ίδια... δεν ξέρω αν είμαι μειοψηφία..δεν πεταξα πέτρα.. δεν φώναξα.. αλλα οταν βλέπω τα παιδια και όλους αυτούσ στο δρόμο νιώθω περήφανη! και αν μου σπάσουν την βιτρίνα θα σφίξω τα δόντια και θα την ξαναφτιάξω.. είμαι περηφανη που τα παιδιά έχουν τόση δύναμη! όλοι θα ''επρεπε να είμαστε! ΔΕΝ ΦΟΒΑΜΑΙ ΔΕΝ ΦΟΒΗΘΗΚΑ ΠΟΤΕ "

δέχτηκα αυτή την απάντηση (όχι οτι περίμενα και τίποτα διαφορετικό, αλλά είχα μια ελπίδα)...
"pros annaz 6/12/2009 23:49 : dn nomizw na sfigkeis ta dontia kai na ti ksanaftiaxnes. den kserw ti oikonomiki anesi mporei na exeis. alla ksereis uparxoun anthrwpoi pou oxi apla den exoun oikonomiki anesi alla einai xrewmenoi kai mexri to kokalo kai otan uparxoun merikoi merikoi pou den kseroun ti tous ginete kai trexoun xwris sugkekrimeno logo sto dromo katastrefontas oti uparxei tote autoi oi anthrwpoi me tis mikres epixeiriseis tremoun mipws auti ti fora katastrafei to diko tous magazi kai pali giortines meres perasoun maura! opws eipes den exeis magazi, gia auto mi prospatheis na valeis ton eauto sou sti thesi kapoiou pou exei! mporei kapoios me tin oikonomies mias zwis kai me ti douleia xronwn na katafere na stisei mia mikri epixeirisi, poioi einai loipon oloi autoi pou pane kai tou ti katastrefoun?! niwtheis perifani e?! polu perifani?! niwtheis perifani kai otan sou kene ti simaia?! vgaineis me anesi sto dromo gia mia volta i gia mia douleia twra pou ginontai ta gegonota..?!xwris kanena ixnos fovou?!einai kai gia sena irwas o alexis?! loipon akouse.. gi auti ti simaia exoun pethanei alithinoi irwes!gia na mporeis esu kai alloi tosoi na legontai Ellines. alla autoi pou ti kapsane ti simaia pragmatika den tha prepe na legontai Ellines,apla den to aksizoun giati einai pragmatika timi na les pws eisai ellinas kai an den tous aresei edw na sikwthoun na fugoun!ta exoume isopedwsei ola mou fainetai! leme irwa ena pitsirika pou pethane.nai pethane.. alla den einai irwas, itan apla atuxos, k o astunomikos p ton purovolise meglos vlakas! den pethane omws giati upostirize kapoio idaniko, kapoia aksia. den pethane gia ti patrida, oute gia tin thriskia oute gia ti dikaiwsini, pethane apo to xazomara exos astunomikou kai apo tin anorimotita tou na pigenei na enoxlei tous astunomikous xwris logo.. den lew krima..alla auto to gegonos, autos o thanatos den tha prepe na nai i aformi gia oles autes tis adikaiologites eksegerseis! mporeis na peis oti eimai fasistria i oti allo thes..allwste exei ginei karamela pleon, opoios einai kata ton ekegersewn kai ton vandalismwn pou ginontai ksafnika einai fasistas. giati omws? einai fasistas autos pou thelei mia politismeni xwra?! an einai loipon eimai! an einai fasistas autos pou thelei na mi tou katapatoun to dikaioma na exei mia iremi kai xwris vandalismous xwra, tote nai eimai! alla kalutera as aniksoun ena leksiko oloi osoi kathontai k xrisimopoioun lekseis opws "irwas" "fasistas" "epaitios" gia gegonota san k auto.. as morfwthoume prwta kai meta as treskoume stous dromous, gt einai ofthalmofanes pws osoi katastrefoun den exoun ixnos epipedou diaforetika tha vriskan pio politismeno tropo ekfarasis! eleos!! "

έχω απαντήσει ξανά αλλά δεν το έχουν ανεβάσει ακόμα (τα διαβάζει πρώτα κάποιος για να τα εγκρίνει)
για να δείτε την σελίδα πατήστε εδώ.

Γιατί δεν ξυπνάμε επιτέλους?

Ο καθένας στον τομέα του βέβαια! Θα γκρινιάξω βέβαια για θέματα που αφορούν το επάγγελμά μου!
Κ το αποψινό μας θέμα είναι οι τηλεοπτικοί ψυχολόγοι...μάλλον οι γεμάτοι εμπειρίες χρωματιστών πάνελ εκτυφλωτικού φωτισμού και τόνων μεηκ απ, κομπογιανιτες ψυχολόγοι! Αλλά ας τα πάρουμε με τη σειρά τα πράγματα!
Χρόνια τώρα σε διάφορες εκπομπές παρακολουθούμε (όσοι από μας αντέχουν) την καημένη/ο τηλεθεάτρια/η να τηλεφωνεί και την εκάστοτε ειδικό να ακούει με δήθεν προσοχή και να περιμένει το απαραίτητο break για διαφημίσεις (πως θα βγάλουμε το ψωμί μας?) για να απαντήσει στο πρόβλημα που άκουσε με προσοχή!
Και μετά φωνές κραυγές και είρωνίες (οτι χρειάζεται ακριβώς δλδ ένας άνθρωπος με πρόβλημα). Το καλύτερο βέβαια είναι οτι τα τηλεφωνήματα είναι στημένα ΠΑΝΤΑ και ας τολμήσει κάποιος να πει το αντίθετο! Αλλά ας μιλήσουμε για μία μία ειδικό ξεχωριστά! Η αλήθεια είναι οτι αντέχω μόνο λίγο να παρακολουθώ τις εν λόγω εκπομπές και δεν έχω άποψη πχ για την δήθεν ψυχολόγο που βγαίνει στην εκπομπή της Ράνιας...Δεν θα ασχολήθω με την κα Τενια που έχει αποδείξει περίτρανα την ασχετοσύνη της! Αλλά εξίσταμαι και βγαίνω από τα ρούχα μου με τους ειδικούς τύπου κα κοκκινομάλλα παιδοψυχολό από το χαμόγελο του παιδιού που ως καλεσμενη στην υψηλού επιπέδου εκπομπή "αξίζει να κλείσεις την tv" ακούει με μεγάλη στεναχώρια και δήθεν συμπόνια και οι παρεμβάσεις της είναι του τύπου "Τατιάνα έδω βλέπουμε ένα ακόμα αποτέλεσμα οικογενειακής βίας κτλ κτλ". Και έπειτα οι ψυχολόγες σούπερ μόντελ τύπου Σάντυ! Βοήθειααα! Μέγάλη πρόσπάθεια από την ίδια και από άλλα τηλεοπτικά μυαλά να μην ξεφτιλιστεί το επάγγελμα του ψυχολόγου και να μην φανούμε σαν αυτούς που κοροιδεύουμε Σάντυ μου... Ας κρατήσουμε το επίπεδο και ας υοθετήσουμε ένα πολύ πολύ αυστηρό και κρύο προφίλ ειδικού χωρίς παραπανίσια λόγια...Ας σαμποτάρουμε ακόμα μία φορά αυτή την επιστήμη! Ας την κάνουμε ακόμα πιο απρόσιτη!
Αλλά το θέμα πάει ακόμα ποιο βαθιά... Σε μια σχετικά πρόσφατη κουβέντα που είχα με την κα Φατούρου (οι σχετικοί την γνωρίζουν) διαφήμιζε με χαρά το μεταπτυχιακό πρόγραμμα που είναι υπεύθυνη η ίδια το "Ψυχολογία και μέσα μαζικής ενημέρωσης" (στο οποίο να διευκρινίνω πως δεν ασχολούνται με τις τηλεοπτικές ψυχολόγες) πάνω στην κουβέντα την ρωτώ με τι ασχολούνται και η μοναδική της απάντηση ήταν "με το πόσο επηρεάζει η τηλεόραση την ψυχολογία μας". Ένιωσα τελείως ηλίθια...μάλλον έγω είμαι από άλλο πλανήτη.. Πόσες έρευνες (που χρηματοδοτούνται όχι αστεία) χρειάζονται για να καταλάβουμε πως το χαζοκούτι μας επηρεάζει??? Ρώτησα την κα Φατούρου αν παρουσιάζουν λύσεις και αν έχουν συνεργασία με το αρμόδιο υπουργείο ή τα κανάλια, και μου απάντησε "όχι". Ετοιμάζουν λοιπόν ειδικούς που γνωρίζουν ακριβώς τι επηρεάζει και πως επηρεάζεται ο μέσος έλληνας από την τηλεόραση.. Εγώ αν είχα κανάλι θα προσλάμβανα κάποιους τέτοιους με σκοπό την αποβλακωση περισσοτέρων και φυσικά με στόχο τα νούμερα!!!
Μάλλον έγραψα πολλά!
Θα επανέλθω με το θέμα γιατί υπάρχουν πολλά ακόμα...

Με πιανει κρισηη!

Κριση με πιανει κριση!! Αλλα κριση πανικου η κριση θυμου! ( να ζητησω συγνωμη που γραφω χωρις τονους ,αλλα γραφω απο το iphone μου που δεν εχει, λογω αιωνιας επισκευης του πισιου, το Γιωργο μου μεσα) Τι ελεγα; Α, ναι!! Για την κριση θυμου που με πιανει οταν πιανω στα πρασσα ανθρωπους διπροσωπους να αποκαλυπτωνται. Τι εννοω;! Πχ. Θα φανταζοσασταν ποτε ενα δημοσιο προσωπο υπερμαχο του δικαιου του εργαζομενου κτλ να μην μπορει να συγκρατει τα νευρα του κ να βριζει κ καμια φορα να χειροδικει στους υπαλληλους του;; Ουτε εγω το φανταζομουν και εγινε! Μη με ρωτησετε τι κ πως! Ετσι οπως φανταζεστε πως η ραπτη δεν μαζεψε τους ψηφους με το σπαθι της αλλα με ενα αλλο οπλο! Διευκρινηση « οχι σε αυτη την εκλογικη αναμετρηση αλλα σε προηγουμενες που δεν ηταν ακομα γνωστη , τοτε που εδραιωνε τη φημη της»

Το χειροτερο βεβαια δεν ηταν που ( για ολα φταιν οι εβραιοι)- παραιτηθηκε ο Ζαγορακης, αλλα το οτι παω η αμοιρη να δω ταινια σε σκατο μεγαλους κινηματογραφους σαββατο απογευμα και πετυχαινω κυριο( σκατα στα μουτρα του) οικογενιαρχη να φορα μπλουζα ακροδεξιας ρατσιστικης οργανωσης! Ημαρτον ρε παιδια! Ξυπνηστε λιγο! Κλειστε την τηλεοραση ! Κ το ραδιοφωνο κ αυτο τελευταια ολο βλακειες ειναι!

Αυτα τα ολιγα

καιρός ήτανε! (να γράψω κάτι)

Και μετά τον χθεσινοβραδυνό κεραυνό στον ξάστερο ουρανό της Θεσσαλονίκης...ρωτάς ποιόν???? μήπως είσαι απο την Αθήνα και δεν τον άκουσες τον κεραυνό? το είπαν και στα news! Παραιτήθηκε που λες ο Θοδωρής Ζαγοράκης από την ηγεσία του Π.Α.Ο.Κ.
Χαμός στα ραδιόφωνα τύπου-αθλητικά! Μπαίνω λοιπόν σε ένα ταξί να γυρίσω από το κέντρο στην πυλαία,δηλάδη περίπου 10-15 λεπτά διαδρομή, και φυσικά ο κύριος ταξιτζής άκουγε κλαμμένες παοκτζήδες να γκρινιάζουν γιατί αποχώρησε ο ηγέτης!!! Χτυπά λοιπόν το κινητό μου και είναι η καλύτερή μου φίλη και μου ανακοινώνει πως παραιτήθηκε από την δουλεία της. Επειδή είμαι γενικότερα ευγενικό παιδί της λέω "παραιτήθηκες? και συ? και ο Ζαγοράκης!!" και κλείνουμε το κινητο στα γρήγορα γιατί δεν είναι πρέπον να μιλάς στο ταξί (ο 'ανθρωπος' δουλεύει).
Αδραξε την ευκαιρία λοιπόν ο εργαζόμενος και ξεκινήσε(-αμέ) να συζητάμε για την αποχώρηση Ζαγοράκη!Η κουβέντα ξεκίνησε στην Ν.Εγνατία μετά το Θεαγένιο και μόλις φτάσαμε στην Παπάφη στο Ζάπινγκ (2 με 3 λεπτά απόσταση) είχε καταλήξει πως για όλα φταίνε οι Εβραίοι!!!!!!!!! (σουρεάλ) Μη ρωτάτε πως έφτασε εκεί! Αλλά η σύνδεση έγινε γρήγορα με την σειρά Ζαγοράκης - πολιτικά συμφέροντα - παραίτηση - πολιτικά συμφέροντα - πολιτικοί - βιομήχανοι - εβραίοι - λένιν - εβραίοι - εβραίοι - εβραίοι!!!

Αντιδράσεις..

Σχετικά πρόσφατα πήρα feedback από έναν φίλο για αυτό το blogακι...Έδωσα ιδιαίτερη προσοχή στα λόγια του! Μου είπε λοιπόν να γράφω ποιο αυθεντικά, μέσα από την καρδιά μου...και αναρωτήθηκα αν όλα αυτά που έχω γράψει φαίνονται , δήθεν.
Στην πραγματικότητα είναι όλα απολύτως είλικρινη, αλλά είναι λόγια που δεν τα λες σε μια συζήτηση με τους φίλους σου ή σε ένα καφέ με παλιούς γνωστούς. Κάποια από αυτά μπλεγμένα με λίγη θεωρία , κάποια άλλα μόνο μέσα από την καθημερινότητά μου. Πάντως περιμένω με μεγάλο ενδιαφέρον σχόλια και αντιδράσεις και εδώ..

http://www.youtube.com/watch?v=O6txOvK-mAk

δεν μπορούμε να επικοινωνήσουμε?

τελικά αυτό είναι το δύσκολο κομμάτι στη ζωή... Η επικοινωνία..Και το πρόβλημα το εντοπίζω στο κομμάτι του "ακούω". Κυρίως γιατί δεν ακούμε πραγματικά αλλά ακούμε με φίλτρα με σκέψεις, ψάχνουμε να βρόυμε κρυμμένα νοήματα ή κάνουμε το συνειρμό "ξέρω γιατί το λές αυτό..γιατί τότε..."
Τώρα θα μου πείτε πως "εσείς οι ψυχολόγοι τα λέτε αυτά". Δεν είναι καθόλου έτσι. Γνωρίζω αρκετούς ψυχολόγους που προσπαθούν να μην το κάνουν αυτό , οι περισσότεροι το καταφέρνουν.
Μόνο αν αναλογιστούμε το ότι προσπαθώντας να βγάλουμε ή να ψάξουμε νοήματα πίσω από μια απλή φράση και είναι πολύ πολύ κουραστικό και επίπονο και μας οδηγεί σε παρεξηγήσεις. Και τελικά δεν μπορούμε να επικοινωνήσουμε!

Οι πιεστικές απαιτήσεις της ύπαρξης

Ο θάνατος

Μέσα στους αιώνες, μέσα από θρησκείες και φιλοσοφίες , προσπαθήσαμε να λύσουμε αυτό το αιώνιο μυστήριο του θανάτου. Τι είναι ο θάνατος. Η απάντηση ήταν πάντα απλή , αλλά όχι αρκετή , και γι αυτό επινοήσαμε κάθε λογής θρησκεία. Σε αυτό συνηγόρησε πρώτον η ικανότητα του ανθρώπου να αντιλαμβάνεται την έννοια του μέλλοντος και δεύτερον η μοναδικότητα και η ατομικότητα του καθενός μας, που απέναντι στη συνειδητοποίηση του θανάτου , μας πιάνει μια λαχτάρα για αθανασία. Η απάντηση λοιπόν στο τι γίνεται μετά το θάνατο ή τι είναι ο θάνατος είναι απλή και λύθηκε σχετικά σύντομα στην πορεία του ανθρώπου. Το σώμα μας αποσυντίθεται και η ψυχή μας πεθαίνει μαζί του(ή θρησκευτική έννοια της ψυχής δεν υπήρξε ποτέ).

Πώς λοιπόν μπορεί να μας βοηθήσει να ζήσουμε καλύτερα η συνειδητοποίηση του ίδιου μας του θανάτου; Η συνειδητοποίηση λοιπόν, πως όλα κάποια στιγμή θα τελειώσουν , λειτουργεί με έναν μαγικό τρόπο, αφυπνιστικά, κάνοντάς μας να καταλάβουμε ότι η ζωή μας δεν είναι αυτό που περιμένουμε να έρθει , αλλά αυτό που ζούμε αυτή τη στιγμή. Η συνειδητοποίηση πως η ζωή μας ανήκει και αποφασίζουμε να τη ζήσουμε με τον τρόπο που θέλουμε, γίνεται μια ισχυρή παρηγοριά απέναντι στο φόβο για τον θάνατο.

Η μοναξιά

Το «γεννιόμαστε μόνοι και πεθαίνουμε μόνοι» μας είναι γνωστό. Αν κοιτάξουμε λίγο πιο βαθιά σε αυτήν την απλή ρήση, θα μπορέσουμε να καταλάβουμε την βαθύτερη έννοια της μοναξιάς. Η μοναδικότητα και η ατομικότητά μας καθιστά εύκολη την κατανόηση της προσωπικής μας ύπαρξης και της θέσης μας στον κόσμο (συγκεκριμένος χρόνος , συγκεκριμένη κοινωνία). Η συνειδητοποίηση της μοναξιάς και της απουσίας νοήματος στη ζωή, μας οδηγεί , για να μην χρησιμοποιήσω τον όρο «μας αναγκάζει», να ανακαλύψουμε τους δικούς μας τρόπους που θα μας βοηθήσουν να ανταπεξέλθουμε.

Ο Yalom υποστηρίζει πως το φαινόμενο της υπαρξιακής μοναξιάς βιώνεται πιο έντονα από ασθενείς που έρχονται αντιμέτωποι με το θάνατο, γιατί τότε ακριβώς αντιλαμβάνεται κανείς πραγματικά ότι έχει γεννηθεί μόνος στον κόσμο και πρέπει να φύγει μόνος, ο θάνατος πάντα παραμένει η πιο μοναχική από τις ανθρώπινες εμπειρίες.

Η μοναξιά είναι πραγματικότητα της ανθρώπινης ζωής και είναι το τίμημα της άτομο-κεντρικής ελευθερίας.

Η ανάγκη νοήματος

«Ο άνθρωπος είναι ένα ον σε αναζήτηση κάποιου νοήματος»

Πόσες φορές έχουμε ακούσει το ερώτημα «ποιο είναι το νόημα της ζωής?». Τίτλοι και θέματα σε περιοδικά σε εκπομπές σε συζητήσεις μεταξύ φίλων. Ποιο είναι τελικά το νόημα της ζωής , δεν το έχουμε μάθει. Το σίγουρο είναι αυτή η ανάγκη να το ανακαλύψουμε. Από μία προσωπική σκοπιά μπορώ να πω , πως το νόημα είναι κάτι τόσο προσωπικό και μπορεί να προσαρμόζεται και να εναρμονίζεται ανάλογα με τις καταστάσεις στη ζωή του καθενός μας . Ο Γιουνκ αναφέρει πως ένα μεγάλο ποσοστό των ασθενών έρχονται στην θεραπεία προς αναζήτηση αυτού του ιδιαίτερου νοήματος για τη ζωή. Ο Yalom υποστηρίζει πως σε αντίθεση με τις άλλες τρεις έσχατες έγνοιες, η αναζήτηση του νοήματος προσεγγίζεται καλύτερα με πλάγιο τρόπο μέσα στη θεραπεία. Ένα είναι σίγουρο πως είναι πραγματική η ανάγκη όλων των ανθρώπων να δώσουν ένα νόημα στην ύπαρξή τους.

Ο Viktor Frankl στη θεωρία του υποστήριξε πως βασικό συστατικό της ύπαρξης είναι ένα «πνευματικό» νόημα για τη ζωή και η αναζήτηση αυτού του νοήματος. Μετά από την φρικτή εμπειρία που είχε ο ίδιος και η οικογένεια του σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και τον θάνατο του πατέρα, της μητέρας , του αδερφού και της γυναίκας του , μέσα εκεί, ο ίδιος παρατήρησε ότι οι φυλακισμένοι που ήταν ικανοί να επιβιώσουν ψυχολογικά και να αντισταθούν, ήταν αυτοί που μπορούσαν να βρουν κάποιο νόημα, να νοηματοδοτήσουν δηλαδή την ζωή τους και την κατάσταση αυτή. Ο Frankl υποστήριζε πως αναλαμβάνοντας την ευθύνη της ζωής μας και αναζητώντας κάποιο νόημα , επιτυγχάνουμε την αίσθηση ελέγχου της ζωής και σε επέκταση να πολεμήσουμε το άγχος θανάτου.

Η ελευθερία

Σύμφωνα με τον Σαρτρ είμαστε οι δημιουργοί του εαυτού μας. Μέσα από τις επιλογές μας, μέσα από τα λάθη μας αλλά και τις επιτυχίες μας, καταλαβαίνουμε την μεγάλη ευθύνη αυτών των επιλογών μας. Αυτή είναι λοιπόν η ελευθερία της ύπαρξης. Μία έννοια εξίσου καλή και ενίοτε δυσβάσταχτη λόγω των ευθυνών που δεν μπορούμε να αποφύγουμε. Όπως συμπληρώνει ο Σαρτρ «είμαστε καταδικασμένοι στην ελευθερία». Ο Kant υποστήριζε πως έχουμε ευθύνη να δώσουμε νόημα στον εσωτερικό αλλά και στον εξωτερικό μας κόσμο και ότι παίζουμε τον κεντρικό ρόλο του κατασκευαστή της ζωής μας. Αυτό συνδέει την ελευθερία με την ανάγκη νοηματοδότησης της ύπαρξης.

Τέλος..

Όλοι γεννιόμαστε , περνούμε από τις φάσεις τις ανάπτυξης, και στο τέλος πεθαίνουμε. Στην πορεία της ζωής μας, οι σκέψεις μας, το νόημα που δίνουμε στις καταστάσεις , οι προσδοκίες μας , οι επιλογές μας είναι αυτά που καθορίζουν τη μοναδική μας ύπαρξη. Πάντα όμως στο πλαίσιο του «δεδομένου μας κόσμου». Η ουσία είναι ότι δεν υπάρχει αλήθεια ή πραγματικότητα για ένα ζωντανό πλάσμα, εκτός από εκείνη που συμμετέχει , τη συνειδητοποιεί ή έχει κάποια σχέση μαζί της (Rollo May – existential psychology), και αυτό είναι που αναδεικνύει αυτή τη «μαγική» ατομικότητα μας.

you gotta pay me dude

καλή μέρα και καλή εβδομάδα!

στο εφιαλτικό σαββατοκύριακο που πέρασε κατάλαβα γιατί ένας ψυχολόγος θα πρέπει να πληρώνεται και γιατί ονομάζεται επάγγελμα!

Η αδερφή μου φιλοξένησε φίλες στο σπίτι μας και η μία εκ των δύο, αντιμετώπιζε προσωπικά προβλήματα και ζητούσε την βοήθειά μου για να σκεφτεί και να αναθεωρήσει ή να προχωρήσει απο μία κατάσταση πραγματικά δύσκολη για την ίδια!

Ακούγεται ωραίο να σε εμπιστέυονται οι άνθρωποι, να θέλουν να ακούσουν την προσωπική αλλά και την επιστημονική σου άποψη περί των προσωπικών τους θεμάτων...
Αλλά... δεν είναι τελικά!

Προσπαθούσα και τα κατάφερα (λίγο πολύ) να είμαι 100% εκεί να ακούσω προσεχτικά να καταλάβω, να μην επηρεαστώ από δικά μου πρότυπα.. και συνειδητοποίησα μετά από 3 μέρες μουρμούρας γκρίνιας και απίστευτης άμυνας (της κοπέλας) οτι όποιος ζητά την βοήθεια σου σε θέματά του, θα πρέπει να είναι διατεθειμένος να ακούσει. Και ποιός είναι διατεθειμένος να ακούσει? Αυτός που είναι διατεθειμένος να πληρώσει.. Σου λέει δίνω τα χρηματάκια μου, κάτι πρέπει να κερδίσω, ας ακούσω τί μου λέει??!!!

Επίσης κ ο ψυχολόγος θα πρέπει να πληρώνεται για να μην νιώθει όπως εγώ αυτή τη στιγμή...
Σαν βιασμένη.. ολόκληρο το σαββαροκύριακο ήμουν αφοσιωμένη και προσπαθούσα να καταλάβω και να βοηθήσω και απέναντί μου είχα έναν άνθρωπο με ένα εκατομμύριο άμυνες που τελικά δεν ήθελε να βοηθηθεί , απλώς ήθελε κάποιον να του πει πως έχει δίκιο!

welcome to reality οι ψυχολόγοι δεν κάνουν αυτό!

ελπίζω η εβδομάδα να κυλήσει ήσυχα!

καλή εβδομάδα σε όλους

έτσι για αρχή...

.. το ωραίο με ένα σύστημα προσωπικών αξιών και πεποιθήσεων είναι οτι μοιάζει να είναι κατασκευασμένο για να υπηρετεί δύο αφέντες ταυτόχρονα
να κατανοεί κανείς τον κόσμο όσο είναι δυνατόν
και να υπερασπίζεται τον εαυτό του από τον κόσμο, όσο είναι απαραίτητο

Δεν συμφωνούμε με εκείνους που υποστηρίζουν ότι οι άνθρωποι επιλεκτικά αλλοιώνουν τη γνωστική τους λειτουργία ώστε να βλέπουν, να θυμούνται, να σκέφτονται μόνο αυτό που θέλουν. Αντίθετα, έχουμε την άποψη ότι οι άνθρωποι το κάνουν αυτό μόνο στο βαθμό που αναγκάζονται να το κάνουν και όχι περισσότερο. Γιατί όλοι μας έχουμε την επιθυμία, η οποία είναι άλλοτε ισχυρή άλλοτε ασθενής, να βλέπουμε την πραγματικότητα όπως ακριβώς είναι, ακόμα και αν αυτό πονάει.